Gunslinger - Earthquake in E Minor Digg* cd bespreking

Gunslinger - Earthquake in E Minor

Buzzville, 2009
Suburban

Voor Digg*ers van: Motörhead, basgitaarmonsters

Hoewel dit de bands eerste officiële album is, bestaat Gunslinger in feite al behoorlijk lang. Ze debuteerden bijna dertig jaar geleden op de rockpodia van het bescheiden Engelse Ipswich en al snel groeide hun faam tot in Londen. Het drietal stak Motörhead naar de kroon als luidste en hardste band en een platendeal kwam zelfs binnen handtekenbereik. Gunslinger ondervond dat het lot vaak geen genade kent met getalenteerde jonge bandjes en een nauwelijks gestarte carrière belandde al op zijn achterste. Nigel Potter werd net geen gitarist bij Lemmy's band en verdween daarna van de scene. Alan Davey werd de langst dienende opvolger van Lemmy op Hawkwind's bassgitaarpositie en ontwikkelde zich tot gerespecteerd cultmuzikant met de eretitel "The Bass monster". In 2007 gaf Alan Davey voor de tweede en definitieve keer zijn ontslag bij Hawkwind en concentreerde zich vanaf dan enkel nog op zijn eigen projecten. Eentje daarvan werd het opnieuw opnemen van de oude Gunslinger demo's mét Nigel Potter erbij. 2008 was het jaar dat "the band who refused to die" herrees en zijn album eerst in eigen beheer uitbracht. 2009 wordt het jaar dat ze hun veroveringstocht terug opnemen waar die 25 jaar geleden afgebroken werd. Dit onder de vleugels van het Belgische label Buzzville dat de lp nu opnieuw uitbrengt. De bezetting wijzigde ondertussen alweer enkele keren maar gesteund door twee jongelui is Alan nu vastberaden het Engelse maar ook het Europese publiek eindelijk omver te blazen met zijn herrezen hardrockband.

Wie goed tussen de regels van de inleiding heeft gelezen, vormt zich vlotjes een idee van de muziek op dit album. De band werd ooit opgericht door ambitieuze, jonge muzikanten om hun idolen in Motörhead te overklassen en die instelling is nauwelijks veranderd. Toch is dit geen overbodig tribute album geworden. Ten eerste is er de kwaliteit van de muzikanten en hun songmateriaal. Het album bevat nogal wat nummers met oorlog als thema, wat zich niet alleen in woorden maar ook in akkoorden uit. De bass-riffs van Alan Davey zijn explosieve bunkerbusters die het pantser van iedere scepticus fragmenteren. De riffs en solo's die Nigel Potter afvuurt, raken doel: je armen en nek ontsnappen aan de controle van je hersenen. Gek dat zo'n straffe gitarist 25 jaar ondergronds is gebleven. De drums zijn modern en scheutig met het dubbel basgeweld. Naar mijn smaak klinken ze soms toch een tikje te droog en digitaal, als het zenuwachtige vingergetik van een drooggelegde alcoholicus op de toog van zijn stamkroeg. Ook zonder digi-drums zou een onthoudende alcoholicus stress krijgen van deze muziek want ze zet onverbiddelijk aan tot uitbundig gedrag.

De eerste twee songs van deze plaat zetten onmiddellijk de toon: grommende maar zeer catchy baslijnen en zelfs een bassolo in 'Night Song' dat verder nog een meebrulbaar refreintje met een ironische macho tekst en een stevige uptempo drum bevat. 'If the Bombs Don't Get Ya, the Bullets Will' brengt de boogie nog meer naar voren. De gitarist presenteert ons voor het eerst ook enkele gierende solo's. Daaropvolgend haalt 'Shellshocked' het tempo wat naar beneden en laat meer ruimte voor sfeer onder meer vanuit de achtergrond ondersteund door synths en geluidseffecten. Hier hoor je duidelijk Alan Davey's ervaringen bij de sonische ruimtereizigers van Hawkwind. In de nummers 'Warhorse' en 'Cyanide' worden die sfeerbrengers nog nadrukkelijker aangewend. Een nogal sinister, apocalyptisch geluidsdecor wordt geschapen voor het anti-oorlogsbetoog van deze songs. Beide tracks zijn slepend en gelaagd, iets wat je Lemmy en co nog niet te snel zal zien doen. Deze aanpak zorgt er wel voor dat de vaart niet uit de lp wordt gehaald maar integendeel de dynamiek van het album als geheel versterkt. Ruigere nummers zijn er nog genoeg. 'Hymn of the Wild' is een punchy, pint-in-de-lucht rocknummer waarin we ook een orgeltje horen; 'Don't Need You' herinnert het sterkst van alle songs aan het grote voorbeeld maar is gelukkig ook wel even goed. ‘Going for the Kill' daarentegen is iets meer middelmaat. 'Gunslinger' verzorgt de sterke en heftige finale. De eerste helft met een bijtende riff en een dito tekst pepert je nog een keer de intenties van deze band in: genadeloos old school rocken. Na drie minuten evolueert het naar een jam waarin alle instrumenten zich nog een keer van hun overtuigendste kant tonen en je dreigen mee te voeren richting de ruimte. Vooraleer je voeling krijgt met de stratosfeer, sla je weer met je snufferd op de grond. Gunslinger is géén zweverige spacerockband. Die conclusie had je echter al eerder kunnen trekken. De gepaste conlusie aan het eindpunt is: verstand op nul en play terug indrukken.

Het is niet makkelijk om 'Earthquake In E Minor' objectief op zijn merites te beoordelen. De Lemmy-verering is daarvoor te dik aangezet. Wat er echter minstens zo dik bovenop ligt, is het spelplezier, het talent en de oprechte rockintenties van de muzikanten. Die laatste herleiden beslommeringen als relevantie en originaliteit tot muizenissen voor de marge.