Eminem: Relapse Digg* cd bespreking

Eminem: Relapse

Aftermath, 2009
Interscope

Voor Digg*ers van: wisselvallige blanke rappers in een openhartige bui

De beste blanke rapper ooit (en gewoonweg een van de beste rappers tout court) is terug van weg geweest, en dat zullen we geweten hebben. Maandenlang al gonsde het van de geruchten over ‘Relapse', Eminems eerste plaat (misbaksel ‘Eminem Presents: The Re-Up' niet meegeteld) sinds het ondermaatse ‘Encore' uit 2004. Het zou een persoonlijke plaat worden, zeker door al de shit die Mathers heeft moeten doorzwemmen: hij trouwde én scheidde opnieuw van zijn (ex-)vrouw Kim, terwijl ook zijn beste vriend en D-12-lid Proof werd doodgeschoten bij een stomme barruzie.

Iedereen weet dat Eminem op zijn best is als hij op persoonlijke modus staat. Toen ook nog eens bekend werd dat Dr. Dre de plaat ging producen, gingen de haren op onze armen rechtop staan van opwinding. Dre producet - op ‘Beautiful' na - elke song op dit album. Opmerkelijk, want het is voor het eerst sinds Snoop Doggy Doggs debuut ‘Doggystyle' dat hij zoveel aandacht besteedde aan een plaat van een andere artiest.

Nu, ‘Relapse' is een lastige cd geworden. Een paar dingen vallen meteen op: Eminem is nog steeds een van de uniekste en eigenzinnigste rappers. We horen hier geen auto-tune shit, maar - helaas - wel in bijna elke song ‘s mans irritante accent van in ‘Ass Like That'. Ook alter ego Slim Shady is héél prominent aanwezig en gedraagt zich gewelddadiger dan ooit. Dr. Dre tot slot houdt de productie opvallend low profile. Er wordt veel met steel drums gewerkt, maar er wordt ook veel ruimte gelaten voor de raps van Eminem.

Het doorlopende thema van de cd is - niet verwonderlijk met zo'n titel - de verslaving (slaappillen en drank en wat nog allemaal) die hij de voorbije jaren heeft moeten overwinnen. De songs op zijn afkickproject variëren van geniaal geweldig goed tot ongelooflijke stinkers.

Kanshebber voor "Grootste Stinker" is zonder twijfel ‘We Made You'. De beat van Dre is okee, maar OMG! en WTF?, wat voor flauwe pap schotelt Eminem ons hier voor!? Totaal ongrappige raps over Jessica Simpson, Kim Kardashian en Amy Winehouse.

Opener ‘3 AM', waarin we Slim Shady gewelddadige dingen horen rappen, is nog zo'n stinker. Niet grappig gewelddadig, zoals Eminem deed op zijn ‘Slim Shady LP', of dreigend gewelddadig zoals op pakweg ‘Amityville' op ‘The Marshall Mathers LP', neen, Slim Shady is een ordinaire moordenaar geworden. Op ‘Insane' rapt hij zelfs over incest, iets waarmee de Eminem uit pakweg 2000 nog op een hilarische manier zou zijn weggekomen (zoals wanneer hij grapte tegen Puff Daddy dat indien Jennifer Lopez zijn moeder zou zijn, hij nog met haar seks zou hebben en tegelijk een zoon en een broer op de wereld zou zetten!), maar hier klinkt het gewoon goor.

Geweldig goed is dan weer ‘My Mom': inderdaad, alweer een liedje over zijn moeder, maar wel met een ouderwets goede beat en een Eminem zoals hij klonk tijdens zijn ‘The Eminem Show' era. Verder blaast ook ‘Old Time's Sake' ons van onze sokken: de beat van Dre-from- back-in-the-day is vet (staccato en strijkers in het refrein), de wisselwerking tussen Dr. Dre en Eminem is fascinerend en de producer bewijst dat hij ook achter de micro zijn mannetje kan staan.

Dé twee uitschieters zijn echter ‘Hello' en ‘Deja Vu', niet toevallig twee tracks waar Eminem dat rotte accentje achterwege laat en zich vooral op ‘Deja Vu' bloot geeft. En als de beat van ‘Hello' ons een idee geeft van hoe ‘Detox', de Chinese Democracy van Dr. Dre, zal klinken, zetten wij de champagne nu al koud. Voor de rest wordt de cd echter gevuld met degelijke songs (‘Bagpipes From Baghdad', ‘Crack A Bottle'), niets meer, niets minder. Al moeten we eerlijk toegeven dat "degelijk" voor Eminem overeenkomt met "geweldig" voor 90% van alle rappers.

Geen totale miskleun dus, maar ook geen voltreffer - laat staan een klassieker - zoals ‘The Marshall Mathers LP'. Nu is het wachten op ‘Relapse 2', want Eminem claimt dat hij genoeg goed materiaal heeft opgenomen om dit jaar een tweede deel 2 uit te brengen. Als hij zijn irritante accent achterwege laat, opnieuw meer grappig dan goor wordt en niet meer meedoet aan het flauwe celebrity bashing, zou ‘Relapse 2' wel eens de echte terugkeer naar zijn oude vorm worden. Het beste materiaal dat op deze ‘Relapse' staat is immers écht wel héél goed.

www.eminem.com
www.myspace.com/eminem