Misery Index: Heirs To Thievery Digg* cd bespreking

Misery Index: Heirs To Thievery

Relapse Records, 2010

Voor Digg*ers van: knallende grindcore en deathmetal met een boodschap.

Een jaartje of twee geleden kwam 'Traitors' uit van dezelfde band. Ik had nogal wat lof voor de band en heb ze toen ook uitgebreid geïntroduceerd, vandaar ook deze keer enkel lof. En terecht, 'Heirs...' is simpelweg op alle fronten beter dan 'Traitors' en de concurrerende albums van andere bands. Ik heb het ontstaan van dit album een beetje gevolgd via zanger/bassist Jasons blog, (http://www.demockery.org/) en toen alles was ingeblikt, was hij onverholen fier en er oprecht van overtuigd het beste MI-album ooit in handen te hebben.

Bands beweren dat wel vaker van hun nieuwste, maar deze keer kan ik het volmondig onderschrijven. De band lijkt na bijna tien jaar haar definitieve sound gevonden te hebben. Het ultieme missende puzzelstukje was misschien wel het accepteren van hun metalroots, en dus van tijd tot tijd het betere luchtgitaarsolowerk in te lassen. Punk, hardcore en deathmetal waren altijd al in gelijke doses aanwezig, maar op dit album is het overheersende gevoel de briesende verontwaardiging van de anarcho punk.

Hiervoor is de heldere mix van de Wrightway studio's deels verantwoordelijk. Beide gitaristen spelen de ene strakke riff na de andere en er is veel ruimte voor Jasons groovende bas. Die riffs zijn trouwens vaak van een bedrieglijk simplisme: het is niet omdat het catchy klinkt dat het eenvoudig is, en het is niet omdat het grindcore is dat het makkelijk na te apen is. Misery Index heeft een gitaarduo dat vuurwerk aflevert, en of het nu gaat om punk, (death)metal of hardcore, het klinkt steeds als dezelfde band en ieder nummer is een splinterbom die voor bloed in de pit zal zorgen.

Medeverantwoordelijk voor de razende sfeer die het album uitademt is het gekozen thema: de geschiedenis van geweld, bedrog en uitbuiting die hun USA tot het machtigste imperium van de wereld maakte. Dat het hen hoog zit blijkt uit al uit de opener 'Embracing Extinction'. Geen gedoe met instrumentaaltjes deze keer, meteen voor de strot gaan ze. Nog geen twee minuten duurt deze grind fusillade, maar de impact is onuitwisbaar.

Ook het slotnummer 'Day of the Dead' is van hetzelfde kaliber, kwestie van de luisteraar met bloedende oren terug in de suffe nepwereld van indie & pop te sturen. Tussen die twee grindboekensteunen wordt er duchtig gevarieerd binnen het zelf geschapen kader. 'The Carrion Call' heeft een zware groove, 'Heirs to Thievery' haalt de mosterd bij Slayer, 'The Seventh Cavalry' is langzaam en kruipend. 'The Illuminaught is een wat complexer nummer, maar het volgt op de groovende punkmetalkraker 'The Spectator' dat uitpakt met opvallend melodieus gitaarwerk. Ik ging het kort houden, dus alle elf nummertjes hun deel van de lof geven gaat nu niet. 'Heirs...' staat echt niets overbodig of tenenkrommend.

Voor wie het nog niet doorhad, bovenstaande alinea's zijn een ongenuanceerd koopadvies aan alle fans van oprechte en vaardige extreme muziek. Ongeacht het genre dat doorgaans de voorkeur krijgt, de lengte of de kleur van de haren de leeftijd of het gemiddeld aantal breakdowns per vijf minuten dat op je MP3-speler te vinden is.

En niet vergeten ook de teksten te lezen, zoals steeds zijn die ook verzorgd en geven ze je iets om over na te denken.

http://www.myspace.com/miseryindex