Regie en scenario: Adam Brooks
Met: Ryan Reynolds, Abigail Breslin, Isla Fisher, Rachel Weisz, Elizabeth Banks e.a.
112 min./USA/2008

Een stuntelig ‘I love you' uit de mond van de frisgewassen held die het zelf niet had zien aankomen? Zucht! Het onopvallende dutsje dat als een stralende bruid uit de schaduw treedt? Gaap! De happende-viskus die het begin van hun lang en o zo gelukkig leven bezegelt? Zzzzz ... Nee, de romantische komedies voegen al jaren niets nieuws toe aan het genre en blijven steeds dezelfde kip der voorspelbaarheid kaalplukken. ‘Definitely Maybe' is Adam Brooks' (‘Bridget Jones 2') poging om dat vastgeroeste ‘happily ever after'-patroon eens flink dooreen te schudden. Een poging die vermeldenswaardig is, maar tot onze oprechte spijt toch aan een chronisch gebrek aan humor lijdt en zich op de valreep laat strikken in de val der voorspelbaarheid. Waar is het misgelopen? En waar is Piet Huysentruyt als je hem nodig hebt?

‘Definitely, Maybe' begint op een punt waar de ‘naïeve' romantische komedies zich amper durven te wagen: bij een echtscheiding. Will (Ryan Reynolds), vader van Maya (Abigail Breslin, het sterretje uit ‘Little Miss Sunshine' straalt weer als een glimworpje op speed) krijgt zijn scheidingspapieren in de bus. Die avond wil zijn dochter toch eindelijk de liefdeshistorie van haar ouders horen. Will begint eerst met tegenzin zijn hele geschiedenis uit de doeken te doen, maar maakt er snel een spelletje van: hij verandert de namen van de drie dames die in zijn leven een grote rol hebben gespeeld en laat Maya raden wie van de drie uiteindelijk haar moeder is geworden. Is het Emily (Elizabeth Banks), zijn prille jeugdliefde, Summer (Rachel Weisz), de intrigerende en sensuele journaliste of April (Isla Fisher), zijn beste maatje? Zijn reis door liefdesland krijgt tevens een politiek tintje, wanneer die wordt vervlochten met zijn werkleven en grootste passie: Bill Clinton. Zijn loopbaan blijkt al even hobbelig als zijn romances en zijn carrière kent in de loop der jaren dan ook de nodige hoogtes (de verkiezing) en laagtes (de Monica Lewinsky-affaire). En ondertussen blijven de drie vrouwen zijn leven maar in en uit lopen...

Regisseur/scenarist Adam Brooks kiest drie vrouwen uit die niet alleen qua looks, maar ook qua karakter (er zit geen hyperjaloerse bitch tussen en ze lijken hem alledrie oprecht graag te zien) aan elkaar gewaagd zijn, wat zorgt voor een kleine openbaring in romcomland: de film blijkt (op het zwakke einde na) even grillig als een Belgisch weerbericht. Het wie-is-het-spelletje speelt de regisseur echter veel te weinig uit. Wanneer noch zijn dochter noch de kijker weet wie uiteindelijk zijn vrouw zal worden, dan moet je alles uit zo'n kans halen. Maya stelt echter nauwelijks bijvragen, krijgt nauwelijks aanwijzingen en het puzzelstukje waarmee ze dan eindelijk doorheeft wie haar moeder is,- toch een cruciaal moment-, blijkt een visueel detail, een typerend kenmerk dat Will zelfs nooit ter sprake brengt, maar dat we uit de beelden halen. Brooks legt dus te weinig de focus op het speelse aspect van zijn film, dat schreeuwt om bespeeld te worden, en kiest voor een vrij serieuze visie op Wills emotionele reis doorheen zijn complexe love affairs.

‘Definitely, Maybe' zit wel vol goede bedoelingen. De film probeert op een eerlijke manier de liefde te schetsen en die is, zoals het hoort, niet altijd rozengeur en maneschijn. De zaken liggen meestal veel ingewikkelder dan een simpel ja of nee. Het is veel vaker een ‘misschien' dan een ‘zeker en vast'. Mensen gaan uit elkaar, verliezen elkaar uit het oog, nemen verkeerde keuzes en zien daar vanaf... Will is zelfs vaak eenzaam en raakt wat op het verkeerde pad. Ondanks de beloftevolle start, beleeft de film met hem een gelijkaardige identiteitscrisis: ‘D,M' probeert zich los te rukken van het romantische komediegenre door van het gekende paadje af te dwalen en openlijk te flirten met andere genres, maar raakt op zijn weg ook het één en ander kwijt. Zoals humor bijvoorbeeld: er valt in geen mijlen een goede mop te bespeuren en die was zeer welkom geweest in het lange, toch wat eentonige verhaal. Een vis noch vleesgeval dus, want voor een écht drama zijn de personages dan weer iets te vlak. Ryan Reynolds is duidelijk meer geschikt voor komische rollen. Scarletts beau lijkt de hele tijd op zijn tong bijtend te acteren en slaapwandelt een beetje doorheen het hele gebeuren. Hij kleurt deze vrij passieve hoofdrol (hij ondergaat zijn liefdes) met maar weinig persoonlijkheid in. De lange flashbacks over zijn liefdesjaren worden geschetst tegen de achtergrond van de presidentssituatie in Amerika in de jaren '90 en met succes onderbroken door Maya die commentaar geeft (You smoked?!) of een vraag stelt (What's a threesome?), maar die tussenstukken bieden niet genoeg afwisseling in het scenario. Ook van de drie eendimensionale vrouwen (de brave, de intrigerende en de zotte) krijgen we een vrij oppervlakkige, vluchtige indruk. De enige momenten waarop de oogjes wat gaan blinken, zijn in de scènes tussen Reynolds en Isla Fisher, mevrouw Borat. Hun vriendschap is geloofwaardig, bevat plezante dialogen (hun sigarettenweddenschap!) en binnen de clichérol die haar opgespeld wordt (de ‘free spirited girl' hebben we al eerder gezien), haalt Fisher er gewoon het beste uit.

Eventjes werd de romcom wakker geschud uit zijn slaap der zeven zaligheden, om uiteindelijk toch gewoon terug in te dommelen. De juiste ingrediënten waren voorhanden, alleen Piet Huysentruyts nuttige tips ontbraken om er een orgastisch dineetje van te maken. Zijn heel eenvoudige levenslessen hadden hier nochtans goed gewerkt: ‘Definitely, Maybe' mist pittige kruiden en een flinke snuif humor om zich van ‘de gewone boerenkost' te onderscheiden en suddert veel te lang (twee uur!) in dezelfde boter, iets waar nog geen enkel stukje vlees een delicatesse door is geworden: kortom eetbaar, maar met een dikke ‘misschien' achter...

Door Barbara Van Ransbeeck 15/05/2008 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.